Ons eerste weekend in Mandalay
Door: Sacha
Blijf op de hoogte en volg Sacha
08 Februari 2015 | Myanmar, Mandalay
Lieve allemaal,
7-2-2015
Zaterdag was onze eerste officiële vrije dag. Zonder echte plannen zijn we opgestaan en hebben we besloten het Royal Palace te bezoeken dat aan het einde van onze straat ligt. Een groot terrein met allemaal verschillende gebouwen. Hier waren meer toeristen, maar toch werden we veel nagekeken. Heel veel mensen wilden met ons op de foto en een stel oude vrouwen hebben aan Sharon’s huid lopen voelen, want ze vonden het zo gek.
Vervolgens zijn we op weg gegaan naar de Mandalay Hill. Niet met het idee om deze te gaan beklimmen, maar juist om de vele pagodes die er aan de voet van de heuvel liggen te bekijken. Na best een lange toch hadden we de eerste mooie gebouwen gevonden. Deze waren helaas bijna allemaal onder constructie, waardoor we geen ingang konden vinden. Na een heleboel gezwaai naar de bouwvakkers (die blijkbaar niet weten hoe ze moeten fluiten, maar zwaaien en roepen kunnen ze als de beste) hadden we de ingang gevonden. Het was een bekende pagode. Hier stond het grootste Buddha beeld van marmer. Het gekke was dat er ook allemaal kraampjes stonden met handgemaakte spulletjes. Heel leuk om te zien. Tegenover deze pagode, zagen we ook een mooi gebouw. Dit bleek het begin te zijn van de Mandalay Hill. Toen hebben we toch maar besloten om te beginnen aan de klim. Dit hield in dat je een stuk trap liep om bij een pagode uit te komen en vervolgens weer een stuk trap daarna weer een pagode etc. We hebben echt een stuk of 10 keer gedacht dat we de top hadden gehaald, maar telkens bleek er ergens achter een standbeeld of om de hoek nog een trap verstopt te zitten… Eindelijk hadden we het eindpunt bereikt. Een aantal foto’s gemaakt en maar eens in het reisboekje gekeken hoeveel treden de beklimming had. Dit bleken er 1729 te zijn! Niet zo gek dat het zo lang duurde. En dat dan in 35 C… Je kunt je wel voorstellen dat we het bloedheet hadden en ontzettende last van onze benen en voeten hadden. Als echte die hards zijn we weer naar beneden gelopen, hebben we alle taxi aanbiedingen afgewezen en zijn we zelf terug naar ons hotel gelopen.
8-02-2015
De eerste zondag in Mandalay. Vandaag zou Nico, een van de projectleiders van het Golden House, aankomen in Mandalay. Hier keken we erg naar uit aangezien hij ons alle leuke en juist lokale dingen in Mandalay zou kunnen laten zien. We gingen op de school informeren naar de aankomsttijd van Nico en hebben toen meteen longhi’s besteld. Je kiest een stof uit in het naaiatelier en hier maken ze dan longhi’s van, nadat ze je maten hebben opgenomen.
Terwijl we aan het wachten waren op Nico hoorden we allemaal gezang. Gelokt door het geluid kwamen we uit bij een gebouw waar de kinderen karaoke aan het zingen waren. Terwijl we rustig bij een raam aan de achterkant stonden te kijken, werden er steeds meer hoofden onze kant op gedraaid. Er kwamen er al snel meerdere kinderen naar het raam (dat open stond) toegelopen om een praatje te maken. Voor we het wisten stonden we binnen met een stel te kletsen en een beetje te dansen, want meezingen konden we niet aangezien het allemaal in het Birmees was. De gebruikelijke hoeveelheid foto’s werd weer gemaakt en voor we het wisten was de karaoke tijd weer voorbij.
Toen Nico er was hebben we gezellig even bijgekletst. Er kwamen een heleboel kinderen om ons heen zitten. We waren gewoon in het Nederlands aan het praten, maar de kinderen hebben gefascineerd toegekeken. Nico had een afspraak met U Nayaka (het schoolhoofd). Wij liepen met hem mee naar het kantoor met allemaal kinderen bij de hand. Voor het kantoor van U Nayaka hebben we toen maar spelletjes gespeeld met de kinderen (hoofd, schouders, knie en teen, if you’re happy and you know it.., Annemaria koekoek en goose, goose, duck). Super leuk. Wij deden natuurlijk vrolijk mee in de hitte. Al die kinderen zaten daar rustig en wij met onze rode hoofdjes. De groep met kinderen werd ook steeds groter en er stonden veel leerkrachten lachen toe te kijken hoe die westerse meiden met de kinderen aan het spelen waren.
’s Avonds zijn we gezellig uit eten geweest met Nico bij een echt Birmees restaurant. Daar zaten we dan vier van die sneeuwwitte tussen allemaal locals. Verschillende gerechten besteld, die niet te identificeren zijn als ze op tafel worden gezet, maar het was lekker. En dat is zeker een groot compliment van een moeilijke eter zoals ik.
Liefs,
Sacha
7-2-2015
Zaterdag was onze eerste officiële vrije dag. Zonder echte plannen zijn we opgestaan en hebben we besloten het Royal Palace te bezoeken dat aan het einde van onze straat ligt. Een groot terrein met allemaal verschillende gebouwen. Hier waren meer toeristen, maar toch werden we veel nagekeken. Heel veel mensen wilden met ons op de foto en een stel oude vrouwen hebben aan Sharon’s huid lopen voelen, want ze vonden het zo gek.
Vervolgens zijn we op weg gegaan naar de Mandalay Hill. Niet met het idee om deze te gaan beklimmen, maar juist om de vele pagodes die er aan de voet van de heuvel liggen te bekijken. Na best een lange toch hadden we de eerste mooie gebouwen gevonden. Deze waren helaas bijna allemaal onder constructie, waardoor we geen ingang konden vinden. Na een heleboel gezwaai naar de bouwvakkers (die blijkbaar niet weten hoe ze moeten fluiten, maar zwaaien en roepen kunnen ze als de beste) hadden we de ingang gevonden. Het was een bekende pagode. Hier stond het grootste Buddha beeld van marmer. Het gekke was dat er ook allemaal kraampjes stonden met handgemaakte spulletjes. Heel leuk om te zien. Tegenover deze pagode, zagen we ook een mooi gebouw. Dit bleek het begin te zijn van de Mandalay Hill. Toen hebben we toch maar besloten om te beginnen aan de klim. Dit hield in dat je een stuk trap liep om bij een pagode uit te komen en vervolgens weer een stuk trap daarna weer een pagode etc. We hebben echt een stuk of 10 keer gedacht dat we de top hadden gehaald, maar telkens bleek er ergens achter een standbeeld of om de hoek nog een trap verstopt te zitten… Eindelijk hadden we het eindpunt bereikt. Een aantal foto’s gemaakt en maar eens in het reisboekje gekeken hoeveel treden de beklimming had. Dit bleken er 1729 te zijn! Niet zo gek dat het zo lang duurde. En dat dan in 35 C… Je kunt je wel voorstellen dat we het bloedheet hadden en ontzettende last van onze benen en voeten hadden. Als echte die hards zijn we weer naar beneden gelopen, hebben we alle taxi aanbiedingen afgewezen en zijn we zelf terug naar ons hotel gelopen.
8-02-2015
De eerste zondag in Mandalay. Vandaag zou Nico, een van de projectleiders van het Golden House, aankomen in Mandalay. Hier keken we erg naar uit aangezien hij ons alle leuke en juist lokale dingen in Mandalay zou kunnen laten zien. We gingen op de school informeren naar de aankomsttijd van Nico en hebben toen meteen longhi’s besteld. Je kiest een stof uit in het naaiatelier en hier maken ze dan longhi’s van, nadat ze je maten hebben opgenomen.
Terwijl we aan het wachten waren op Nico hoorden we allemaal gezang. Gelokt door het geluid kwamen we uit bij een gebouw waar de kinderen karaoke aan het zingen waren. Terwijl we rustig bij een raam aan de achterkant stonden te kijken, werden er steeds meer hoofden onze kant op gedraaid. Er kwamen er al snel meerdere kinderen naar het raam (dat open stond) toegelopen om een praatje te maken. Voor we het wisten stonden we binnen met een stel te kletsen en een beetje te dansen, want meezingen konden we niet aangezien het allemaal in het Birmees was. De gebruikelijke hoeveelheid foto’s werd weer gemaakt en voor we het wisten was de karaoke tijd weer voorbij.
Toen Nico er was hebben we gezellig even bijgekletst. Er kwamen een heleboel kinderen om ons heen zitten. We waren gewoon in het Nederlands aan het praten, maar de kinderen hebben gefascineerd toegekeken. Nico had een afspraak met U Nayaka (het schoolhoofd). Wij liepen met hem mee naar het kantoor met allemaal kinderen bij de hand. Voor het kantoor van U Nayaka hebben we toen maar spelletjes gespeeld met de kinderen (hoofd, schouders, knie en teen, if you’re happy and you know it.., Annemaria koekoek en goose, goose, duck). Super leuk. Wij deden natuurlijk vrolijk mee in de hitte. Al die kinderen zaten daar rustig en wij met onze rode hoofdjes. De groep met kinderen werd ook steeds groter en er stonden veel leerkrachten lachen toe te kijken hoe die westerse meiden met de kinderen aan het spelen waren.
’s Avonds zijn we gezellig uit eten geweest met Nico bij een echt Birmees restaurant. Daar zaten we dan vier van die sneeuwwitte tussen allemaal locals. Verschillende gerechten besteld, die niet te identificeren zijn als ze op tafel worden gezet, maar het was lekker. En dat is zeker een groot compliment van een moeilijke eter zoals ik.
Liefs,
Sacha
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
